กว่าที่มัน.. จะออกมา!!

posted on 17 Aug 2014 17:18 by boynipan directory Fiction
 
 
 
 
 
 
 

เรียงความ ‘วันแม่ ’

 

- Based on true story -

 

 

วันที่ 12 สิงหาคม 2557 เวลา 18.30 น.

 

ภายหลังจากที่เสียงโทรศัพท์ที่วางข้างกายดังขึ้น..

ความสุดติ่งกระดิ่งแมวที่ไม่อาจรับมือก็พลันบังเกิดขึ้น

ไปที่โรงพยาบาลด่วน แม่ชัก กำลังพาแม่ไป!!

มันเกิดอะไรขึ้น ชักทำไม ทำไมต้องชัก..?

แค่นี้นะ..รีบไป!!

ราวกับโลกจะหยุดนิ่ง นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ผมซึ่งกำลังทอดกายดูโทรทัศน์ทางช่องสารคดีอยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน วันแม่เนี่ยนะ..!!

ไม่ทันให้คิดต่อ ผมรีบหยิบกุญแจรถและขับออกไปอย่างไม่คิดชีวิต!!!!

 

 

คุณแม่ของผมเป็นโรคเบาหวาน..

เรื่องราวทั้งหมดคงเกิดขึ้นจากสาเหตุนี้..

แน่นอนว่าคนที่เป็นโรคเบาหวานนั้น หากจะดูแลตัวเองเสียหน่อย เราทุกคนคงรู้ว่า..

การกินอาหารในชีวิตประจำวันย่อมต้องไม่เป็นปกติ

กินนี่ได้ โน่นไม่ได้ อย่ากินนี่เยอะ บลา ๆ ๆ

แม่ของผมก็เป็นคนหนึ่งที่ค่อนข้างที่จะหวาดหวั่นกับเรื่องนี้.. อืม.. จะว่าไป คงถึงขั้นขวาจัดเลยล่ะ

ไม่ค่อยกินอะไรเลย กินรสจืดจนถึงจืดมาก.. ’

และแน่นอนว่า ถ้าจะกินน้อยและจืดขนาดนั้นแล้วล่ะก็ กินกับไม่กินก็คงให้ผลลัพธ์ที่ไม่แตกต่างกัน

คนที่กินเค็มมากหากเป็นโรคไตวายเข้ามันจะเดือดร้อนเรานะลูก?!

นั่นคือหนึ่งในเหตุผลที่เป็นข้ออ้างในการกินรสจืดเกินเหตุไปของแม่ในครั้งนี้..

ไม่เป็นไร เข้าใจได้ การกินจืดมาก ๆ ก็ไม่น่าจะเป็นผลเสียอะไร โอเคครับ งั้นก็คงตามนั้น..’

ผมได้แต่คิดอย่างนั้นในใจ

แต่นั่นเป็นสิ่งที่ผิดมหันต์!! ยังมีข้อเท็จจริงบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวแอบซุกซ่อนตัวอยู่

ในขณะที่เราเพิกเฉยต่อความน้อยนิดธรรมดานั้น  มันก็ได้แอบย่องเข้ามาหาเราในวันที่ฟ้ายังเป็นสีฟ้าแล้ว..

 

หมอครับ.. คุณแม่ผมเป็นอะไร..?!

ในขณะที่รถกู้ภัยของมูลนิธิ นำร่างของแม่ที่เริ่มหายใจรวยรินขับฝ่าการจราจรที่ติดขัดจนมาถึงห้องฉุกเฉิน

ของโรงพยาบาลประจำจังหวัดแห่งหนึ่ง

ความโกลาหลที่มักจะต้องเกิดขึ้นก็ได้เกิดขึ้นอีกครั้ง

ผมเห็นคุณแม่นอนมาบนเปลฉุกเฉินเคลื่อนที่ โดยมีพยาบาลในชุดสีขาวสกาว 2 - 3 คนคอยประกบ

ร่างที่ยังคงแน่นิ่งนั้น ยังคงไม่ได้สติมาราวเกือบ 20 นาทีตั้งแต่ที่คุณแม่เกิดอาการแล้ว

ความดันของคนไข้สูง อยู่ที่ 204 รีบเอายาลดความดันมาด่วน..!!

คำสั่งมากมายที่ฟังแล้วไม่ค่อยเข้าใจต่างดังขึ้นในเสี้ยววินาทีต่อมา..

รีบเจาะเลือดของคนไข้ไปวิเคราะห์เร็ว!!

คำพูดจากใครสักคนหนึ่งในห้องฉุกเฉินนั้นดังขึ้น ซึ่งก็แน่นอนว่าผมแอบได้ยินเข้า..

ตามปกติแล้ว ภายหลังจากที่ผู้ป่วยมาถึงที่ห้องนี้แล้ว เขาจะให้ญาติทั้งหมดเฝ้ารออยู่ที่บริเวณด้านนอก

ไม่ต้องให้ใครเป็นคนบอก ป้ายนั้นแสดงตัวอย่างชัดเจนบริเวณปากทางที่เป็นประตูพับของห้องฉุกเฉินนี้

อยู่แล้ว แต่ผมก็หาได้สนใจกับคำสั่งที่ดูเหมือนจะเด็ดขาดนั้นไม่

คุณแม่ผมกำลังนอนมาอยู่บนเปลเคลื่อนที่และยังคงไม่ได้สติ ผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

และผมจะต้องรู้ให้ได้!!

เมื่อพยาบาลพาคุณแม่ของผมเข้ามาในห้องอย่างรีบเร่งและจัดการทุกอย่างเท่าที่จำเป็น

ให้ออกซิเจนทางจมูกผ่านทางสายยาง ตรวจวัดความดัน ให้น้ำเกลือ เก็บเลือด..

การเฝ้ารอจึงเป็นสิ่งเดียวที่ผมทำได้..

แม่.. เป็นอะไรไปแม่..?!

ผมได้แต่กุมมือของคุณแม่นั้นไว้และได้แต่หวีดร้องด้วยความสับสนอยู่คนเดียวท่านกลางความเงียบ

ร่างที่ยังไร้สตินั้นยังคงหายใจรวยรินอยู่เบื้องหน้า..

ร่องรอยของการอาเจียนในระหว่างที่เดินทางมาสามารถมองเห็นได้อยู่ทั่วไปบนเสื้อผ้าสีสวยสด

แม่ผมจะเป็นอะไรไหมครับหมอ แม่.. แม่..

แล้วมันก็เกิดขึ้นอีกครั้ง..

ไม่นานหลังจากที่คุณแม่นอนนิ่ง ๆ อยู่สักพัก คุณแม่ก็อาเจียนครั้งใหญ่ออกมาอีกครั้ง..

ของเหลวข้นสีส้มแดงค่อย ๆ ไหลรินออกมาราวกับการไหลบ่าของน้ำที่ล้นเขื่อน

พยาบาลที่อยู่ใกล้ที่สุดรีบหาถุงพลาสติกกันอย่างจ้าละหวั่น..

แต่ก็ไม่ใช่จะมีแต่เรื่องเลวร้ายซะทีเดียว สิ่งที่ดีที่สุดอีกสิ่งหนึ่งที่ผมเฝ้ารอก็พลันเกิดขึ้นหลังจากนั้น

คุณแม่ลืมตาแล้ว!!

แม้ดวงตานั้นจะดูเหม่อลอย แต่ผมก็รับรู้ได้ว่าสติของท่านเริ่มกลับคืนมาแล้ว..

แม่.. แม่.. ได้ยินผมไหม?!

ผมกุมมือของท่านแรงขึ้น และพยายามค้นหาสัญญาณตอบรับที่อยากจะเห็นแม้เพียงสักนิด

หวังเพียงแค่คุณแม่จะตอบสนองต่อเสียงเรียกที่คุ้นเคยอีกสักครั้ง

และแล้วสัญญาณที่ผมเฝ้าหาก็แสดงตัวขึ้น การพยักหน้าของท่านอย่างแผ่วเบาคือสิ่งที่ว่านั่น

แม่.. แม่.. แม่..!!

ช่วงเวลาสั้น ๆ ที่น่ามหัศจรรย์นี้ราวกับจะทำให้โลกที่คล้ายจะมืดมิดนั้นกลับมาสดใสอีกครั้ง..

หากสถานการณ์เลวร้ายกว่านี้ ผมคงไม่ได้มีโอกาสที่จะได้พบกับแม่อีกครั้ง

ช่วงเวลาแห่งความสุขก่อนหน้านั้นที่เพิ่งผ่านไป จึงทำให้ผมไม่ได้เตรียมใจให้พร้อมที่จะเจอกับ

เรื่องราวร้าย ๆ  

ผมเพิ่งจะได้เห็นรอยยิ้มที่สดใสของท่านเมื่อไม่กี่ชั่วโมงมานี้เอง..

เรายังเดินจับมือกันและหัวเราะร่าเริงกันอยู่เลย

ทุกอย่างมันเกือบจะเลือนหายไปในไม่กี่วินาทีนี้..

อย่าเป็นอะไรนะแม่นะ.. ”

นั่นคือความในใจที่ผมเฝ้าเรียกร้องภาวนา

ผมจ้องมองเข้าไปในดวงตาที่มองผมกลับมาพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้า

สัมผัสได้ถึงแรงบีบมือที่ได้รับกลับมาแม้จะเพียงแผ่วเบา..

 

ผมรักแม่นะ.. ”

 

นั่นคือคำพูดสุดท้ายที่ผมอยากให้ท่านได้ยิน ที่จริงผมน่าจะพูดคำนี้ตั้งนานแล้ว

ในขณะที่ท่านยังเป็นปกติในช่วงเวลาก่อนหน้านี้

ทำไมต้องรอให้เป็นในโอกาสแบบนี้?!

ผมได้แต่นึกโทษตัวเองที่กว่าที่คำพูดนี้จะหลุดออกมาได้..

 

..ก็ในวันที่ผมก็เกือบจะต้องเสียท่านไป

...

 

 

 

ปล. จากผลการตรวจเลือดคุณหมอสรุปว่าแร่ธาตุในร่างกายของคุณแม่ต่ำ โดยเฉพาะธาตุโซเดียม

ความรู้ใหม่ในครั้งนี้ก็คือ คนไข้ที่เป็นโรคเบาหวานจะปัสสาวะบ่อย ซึ่งการปัสสาวะเองก็ถือเป็น

ส่วนหนึ่งของกระบวนการขับแร่ธาตุออกจากร่างกายตามปกติของมนุษย์ตามปกติอยู่แล้ว

และการที่คุณแม่กินอาหารรสจืดสนิทและรับประทานอาหารน้อยจนเกินไปนั้น จึงทำให้ร่างกาย

ได้รับแร่ธาตุต่าง ๆ ในปริมาณที่น้อยตามไปด้วยนั่นเอง เมื่อถึงจุด ๆ หนึ่งที่ต่ำเกินไป

ร่างกายของคุณแม่จึงเกิดอาการช๊อคขึ้น!!

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า..

“อย่าลืมดูแลและบอกรักคนที่เรารัก แล้วอย่าลืมบอกให้เขาทานอาหารให้ครบหมู่นะครับ”

เฮ้อ..!!!

 

  

 

 

คุยกันหลังไมค์

 

สุขสันต์วันแม่ครับ.. ^ ^

ฮ่า ๆ ๆ นิพันธ์ ทารีมุกข์ครับ กลับมาแล้วกับวันดี ๆ อย่างนี้..

ที่ว่า Base on true story นี่ เรื่องจริงเลยนะครับ

ยกเว้นตอนสุดท้าย คือ ผมบอกรักแม่เป็นประจำน้า..

วันแม่ปีนี้อยู่โรงพยาบาลครับผม ดูแลคุณแม่เนื่องจากอาการช๊อคเพราะขาดโซเดียมดังกล่าว

ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งเคยได้ยินนี่แหละครับโรคนี้ แต่มันก็มีอยู่จริงนะ..

(ตอนนี้คุณแม่อาการดีขึ้นแล้ว และออกจากโรงพยาบาลแล้วครับ)

อย่างไร อย่าลืมดูแลคนที่เรารักและบอกรักเขาให้มาก ๆ และบ่อย ๆ นะครับ

เราไม่มีทางรู้เลยว่าในภายภาคหน้าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง..

Tomorrow is not today, Do it now!!

(ขอฝากคำคมไว้แบบงง ๆ 555+ ^ ^ )

คิดถึงเพื่อน ๆ ทุกคนนะครับ แม้จะห่างหายแต่ไม่ไปไหน

บุญรักษานะครับ..

แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ

สำหรับวันนี้ สวัสดีครับ ^ ^

...

 

 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

โอว -*-
ตื่นเต้นเกินไปนะครับ
อ่านแล้วเหมือนนิยาย ดีๆฉบับนึง
แต่เอาจริงๆ ถ้าเกิดกับตัวเอง คงไม่รู้จะบรรยายยังไง
ในครอบครัวผม ก็มีคนป่วยอยู่มากมาย(รวมถึงตัวผมเอง)
เคยร่อแร่ ไป รพ หลายหน
โชคดีมากเลยครับที่คุณแม่ไม่ได้เป็นอะไร ขอให้ดูแลเยียวยากันอย่างใกล้ชิดต่อไปนะครับ ขอให้อาการดีขึ้นเรื่อยๆไป confused smile Hot!

#14 By p.cobra on 2014-09-08 18:17

Hot! Hot! Hot!
อ่านแล้วรู้สึกดีครับ
คิดถึงแม่เลยทีเดียว
คิดถึงแม่ Hot!

#12 By ราศีกุมภ์ on 2014-08-30 18:20

Hot! Hot! Hot!

#11 By BPPBPP8 on 2014-08-27 20:27

ชีวิตคนเรามันเหมือนแขวนบนเส้นด้าย
----
ให้คุณแม่ทานอาหารครบ 5 หมู่
อาหารรสไม่จัดเป็นพอค่ะbig smile

#10 By [ANA]* on 2014-08-23 16:35

ต้องทานอาหารให้ครบจ้า กินน้อยไปก็อันตราย
จริงๆนี่ก็เคยหน้ามืดมาแล้วเพราะสารอาหารไม่เพียงพอ ราวกับจะวูบไปอีกโลกเลย ฮะๆ
บุญคุ้มครองทั้งคุณนิพันธิ์ทั้งคุณแม่ให้สุขภาพแข็งแรงๆจ้า Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

#9 By マーイ on 2014-08-23 16:01

Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!
ทานอาหารให้ได้สารอาหารครบถ้วนในปริมาณพอดีๆ ดีกว่าจริงๆ ด้วยค่ะ ขอให้ท่านหายไวๆ บุญรักษานะคะ
บอกรักบ่อยๆ ในวันที่ยังมีโอกาสดีที่สุดค่ะ surprised smile

#8 By NekoMoji on 2014-08-23 14:12

ทีแรกอ่านแบบจ้องจับผิดเลยค่ะ เพราะโดนหลอกมาเยอะแล้ว ๕๕ จนมาถึงตอนที่บอกว่าเป็นเรื่องจริงนี่แหละ เอิ่ม รู้สึกผิดเลย sad smile sad smile sad smile
ตอนนี้คุณแม่หายดีรึยังคะ ยังไงก็ขอให้ท่านหายไวๆ และคอยระวังเรื่องอาหารให้ท่านด้วยนะคะ
คุณแม่สโนไวท์เป็นความดันสูงค่ะ สูงแบบว่า ๓๐๐ ก็เคย จนหมอตกใจ ทั้งๆ ที่ไม่ได้อ้วนอะไรเลย พออ่านเรื่องนี้แล้วทำให้นึกได้ว่าเราเองก็ควรจะคอยระวังเรื่องอาหารให้แม่เหมือนกัน (ปกติแม่ทำกับข้าวเอง ออกจะติดเค็มน่ะค่ะ)
สุดท้ายแล้ว ขอขอบคุณที่แวะมาทักทายนะคะ ช่วงนี้สโนไวท์ไม่ค่อยได้แวะมาเยี่ยมบล็อกเลยค่ะ เดี๋ยวจะตามเก็บเอนทรี่ที่พลาดไปนะคะ open-mounthed smile open-mounthed smile Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!
Hot! Hot! Hot!

เข้าใจเลย
ดูแลอยู่เป็นเพื่อนแม่นะค่ะ


big smile

#6 By nrintip(whitepingeon) on 2014-08-20 12:17

เขาเรียก เบาจืด
คนเปนเบาหวานขาดน้ำตาลไม่ได้
และกินน้ำตาลมากไม่ได้
แม่เราก็เปนแต่แม่ดื้อหมอให้ยามา
กินมั่งไม่กินมั่งและกินน้ำตาลเยอะมาก
แล้วความดันขึ้นจนเปนอัมพาต 10 ปี
แม่เสียปี 28

#5 By ปิยะ99 on 2014-08-19 12:51

Hot! Hot!Hot! Hot! Hot! Hot!

ครั้งนี้มาแนวซึ้งกินใจ อ่านไปลุ้นไป ขอให้คุณแม่หายป่วยไว ๆ นะคะ เจ้าของBlogก็รักษาสุขภาพด้วยนะbig smile

#4 By Lollipop_Lollypop on 2014-08-18 23:29

รู้สึกรักแม่ที่สุด ซึ้งอ่ะ

#3 By juthamas (27.55.221.239|27.55.221.239) on 2014-08-18 18:16

Hot! Hot! Hot!

#2 By Specially time by hnuine on 2014-08-18 17:56

Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! 
no commentครับ ขอปาดาวอย่างเดียว

#1 By The Dream will not Die on 2014-08-18 13:29